در بحران کرونا: مراحل سوگ را زودتر طی کنیم

چه بخواهیم و چه نخواهیم، کرونا ویروس "سیلی واقعیت" است که بر گونه های بشر مغرور قرن بیست و یکمی نواخته شده است. در روان شناسی سوگ می گویند که هر که بر او مصیبتی وارد آید، ابتدا انکارش می کند (مثال: نه! او نمرده است؛ حتما دکترش اشتباه می کند)، آنگاه خشمگین می شود و شکوه می کند (آخه چرا من؟!) ، بعد از آن به خیالبافی و چانه زنی روی می آورد (اگر اینجا بود الان برایش یک چای می ریختم)، در مرحله بعدی که می بیند با هیچ کدام از این کارها، مصیبت اش التیام نمی یابد، وارد دوره ای از غم و اندوه و احیاناً افسردگی می شود.
اما این، پایان کار سوگ نیست: اغلب انسان ها، بعد از طی این چند مرحله، متوجه می شوند که زندگی ادامه دارد و باید واقعیت را بپذیرند.

اکنون، مصیبتی به نام کرونا بر همه ما تحمیل شده است. مهم این است که هرکدام از ما در کدام مرحله از مراحل سوگ هستیم و با چه سرعتی به سمت مراحل بعدی می رویم.
ممکن است تعدای از ما هنوز انکار کنیم که با یک پدیده مرگبار جهانی مواجهیم: "نه! چیز خاصی نیست؛ الکی بزرگش کرده اند... "
بعضی هایمان در خشم و شکایت به سر می بریم: " لعنت به این زندگی! همه چیز بر باد رفت؛ در چه دوران مسخره ای زندگی می کنم..." برخی ها نیز در مرحله بعدی اند: "هی! اگر اوضاع عادی بود چقدر در کسب و کارم جلو بودم".
برخی از ما نیز افسرده شده ایم و زانوی غم در بغل گرفته ایم؛ گو این که دنیا به آخر رسیده است!

در هر کدام از این مراحل که هستید، طبیعی است، مهم این است که در این مراحل متوقف نشوید و هر چه سریع تر به مرحله پایانی برسید: پذیرش واقعیت، کنار آمدن با آن و ادامه زندگی.

برگزاري مسابقات ذهني در دانشگاه علوم پزشكي قزوين...